Jachthoornblazers Vlodrop 0117

Historie

Een fraaie, grens overstijgende geschiedenis…

Toen in de zomer van 1994 enkele jagers van jagersvereniging Sint Hubertus uit Vlodrop de eerste tonen bliezen uit jachthoorns was dat niet alleen uit interesse voor jachtmuziek. De jacht stond in die tijd onder maatschappelijke druk en jagers kregen veel kritiek. De bijdrage van de jagers uit Vlodrop deze druk te verminderen was niet alleen de jachtpraktijk te moderniseren, maar tegelijkertijd ook aandacht te besteden aan oude jachtgebruiken en tradities om daarmee de jacht als aspect van ons cultureel erfgoed te benadrukken.

Van oudsher waren jachtsignalen onderdeel van de jacht en de jagers van Vlodrop wilden deze signalen weer introduceren in hun jachtpraktijk. Aanvankelijk nog aarzelend en met menig vals toontje klonken op een jachtdag oeroude signalen als “begroeting”, “begin van de jacht”, “aan tafel” en bij het tableau na de jacht de eresignalen voor het geschoten wild en tot slot het “Halali” om de natuur te eren en te bedanken.

Al snel werden de contacten met Duitse buurjagers gebruikt om het jachthoorn blazen op een hoger niveau te brengen. Een internationale samenwerking begon die tot nu duurt en die een stevige kracht van de jachthoornblazers is.

De groep blazers uit de Duits-Nederlandse grensstreek repeteerde wekelijks in het pittoreske Schloss Elsum. Er was geen sprake van een formele organisatie, zoals een vereniging, maar van een hechte vriendschappelijke band, gesmeed door de jachtsignalen. Slecht een enkeling kon het muziekschrift lezen en de signalen werden louter door naspelen en goed luisteren gespeeld. Een dirigent was niet nodig toen. De blazers begonnen samen op aangeven van een van de spelers, Jupp, die vooraf aan elk stuk of dat nu driekwart, vier-vierde of zes-achtste maat had, begon met te tellen tot drie: “eins, zwei, drei…” en dan volgde de inzet. Het plezier aan de muziek groeide en naast de signalen werd voorzichtig geoefend aan enkele jachtstukken en fanfares.  Aanvankelijk nog eenstemmig tot enkele blazers het ook aandurfden ook een tweede of derde stem te spelen, waarmee de muzikaliteit verder groeide.

De gastvrijheid van de blazersgroep leidde er toe dat velen zich gemotiveerd voelden ook eens te komen proberen. Menigeen hield het na enkele repetities voor gezien, of beter voor gehoord en gaf het hoorn aan Maarten. Maar er bleven ook blazers meedoen. De gelijke verhouding tussen Nederlandse en Duitse deelnemers bleef over de jaren gelijk. De plaats van de repetities wisselde enkele malen:

Van “Backhaus” bij Schloss Elsum naar het jachthuisje “De patrijs” aan de Schaapweg, dan naar het Vlorps kasteeltje  “Het Steenhuis” verder naar de repetitieruimte van de Vlodropse fanfare en laatstelijk naar Café Bremmers in Vlodrop waar nu al vele jaren gerepeteerd werd.

Een grote impuls kreeg de muziek van de blazers toen Nol van Riessen en zijn assistent Paul Verbers de muzikale leiding overnamen.

Onder de inspirerende leiding van Nol, zelf een begenadigd blazer, steeg het muzikale niveau naar grote hoogte. Met hem haalde het corps vele prijzen op kampioenschappen. Het aantal publieke optredens nam toe en het blazerscorps luisterde bijvoorbeeld vele Hubertusvieringen in binnen- en buitenland op. Het repertoire werd uitgebreid en de parforce- en plesshoorns die in bes gestemd zijn, werden aangevuld met es-gestemde hoorns en ventielhoorns. Momenteel kent de groep, die inmiddels ook een formele vereniging vormt, 12 leden.

Ondanks de hoge muzikale vlucht, blijven de blazers van Vlodrop de traditie omarmen en in kleine bezetting worden nog op elke jachtdag de passende jachthoornsignalen gespeeld en daarmee zijn ze hun ontstaansgrond al meer dan twintig jaar trouw.

Jachthoornblazersgroep St. Hubertus Vlodrop | H.G. Ohlenforst Koebroekweg 2a | 6063 AS Vlodrop (NL)
T: +31 (0)475 40 40 49 | E: h.g.ohlenforst@gmail.com | IBAN BL82RABO0304638137 | KvK 63207478